|
Montserrat Ponsa i Tarrés Sorprende percibir como novos, os consellos que nestes días prodíganse para reducir o consumo de auga: non abrir a billa a toda presión no momento de lavarse os dentes, as mans, os pratos, ou tomar unha ducha; non regar en exceso as prantas e xardíns; procurar que a cisterna do WC non descargue auga en demasía e colocarlle un dosificador... Dá risa ou mellor lle entran a unha ganas de chorar.
A xente da miña xeración tivémolo claro desde sempre, así se nos inculcou, de aí os grandes reproches que nos fan os máis novos: sempre protestas e dis o mesmo: pecha a porta, apaga as luces, ten coidado coa auga non é necesario que abras a billa a toda presión, non deixes comida no prato... Son normas que tiñamos plenamente asumidas, inculcáronnolas os nosos maiores e así fixemos nós cos nosos fillos pero, que ocorre coa terceira xeración, a da opulencia? Son seica máis felices os cidadáns que o teñen todo? E a ilusión que tiñamos cando conseguiamos algo que non era habitual, téñena hoxe os nosos mozos afeitos a ter: non importa que, non importa de onde, non importa o prezo?
Piscinas por todas as partes, baños e duchas sofisticadas a grandes presións de auga co consecuente malgasto, ningunha contención para cambiarse de roupa: unha para o deporte, outra para a ximnasia, outra para o tenis, outra para saír cos amigos e todo ponse a lavar, non importa se se usou unha ou dúas horas. O mesmo ocorre coas luces, ninguén apaga un interruptor, absolutamente ninguén pecha unha porta. Firmemente creo que son esixencias para unha boa educación, tristemente en desuso nos nosos días.
Todo o mundo é rico ou, polo menos, iso quere aparentar e se protestas, acúsanche de anticuada, de estar off. Que clase de civilización é a nosa que non é capaz de contaxiar o "vicio" do aforro nun mundo repleto de vicios? Isto polo que respecta ás familias pero, que pasa cos responsables municipais da auga?
Pagamos, en todos os recibos mensuais, un canon para mantemento das instalacións que, se estivesen en bo estado de conservación, non deixarían que se perdesen as porcentaxes elevadísimos -millóns de litros- que se perden. Non falo de cantidades porqué non son as mesmas nos distintos Municipios pero se podo asegurar que son terroríficas.
Porque non esixir que leven a termino as obras pertinentes para que non se escapen cuantiosos caudais en lugar de fustigarnos con desventuras que aínda que é certo que chegasen, intenten facer todo o posible, todo o que estea ao seu alcance para palialas ou retardalas?
Ademais, para consolarse doutros "insomnios" que lles afectan, os nosos políticos atoparon outra forma de mortificar-nos e, do mesmo xeito que os falsos profetas, levantan a súa voz anunciando cal aves de mal agüero, presaxios e malos agoiros, á vez que se botan en cara, publicamente uns a outros, de deberíano facer e non fixeron. É vergonzante!!!
Sexamos rigorosos para poder ser esixentes . Deamos exemplo primeiro, demostremos que se queremos podemos reducir o consumo de auga. Esixamos logo e controlemos se é preciso, que tamén eles fagan os seus deberes se pretenden que sexamos fieis pagadores daquilo que nos prometen, neste momento, un bo servizo de auga, "auga de boca" como agora de forma ridícula adoitan chamala.
É moi cómodo cobrar impostos, que estou convencida de que seguiremos pagando contentos, se sabemos que reverte ao noso favor. NON se eles, a administración, non fai o que lle corresponde.
Montserrat Ponsa i Tarrés, xornalista, Catalunya
Este enderezo de correo-e está protexido contra spam bots, necesitas ter o Javascript activado para podelo ver
Artigo publicado en Rebelión e traducido ao galego por InfoRosal.com |
