|
 Isaac Bigio
Paraguai é o único país americano que nunca tivo mar e un dos máis desiguais socialmente. Durante décadas o poder estivo en mans dunha elite moi entroncada co partido oficial e o stroessnerismo, e a economía estivo dominada polo contrabando e os grandes cultivos (como a soia).
O novo goberno non busca unha radical alteración da antiga orde senón un reaxuste deste. Tras unha inicial onda de apoio ao novo presidente serán inevitables os choques entre unha base rural e popular que ten expectativas nunha redistribución da riqueza e unha reforma agraria e un sector ligado a anteriores administracións ou ao partido liberal que só quere 'modernizar' o sistema paraguaio.
Todo iso no medio dun goberno que non detenta o control das FFAA nin é homoxéneo nin conta cunha maioría congresal.
Paraguai pasa hoxe polo que viviu México no 2000 cando caeu un partido que levaba máis de seis décadas no poder. Estes dous países elixen aos seus presidentes nunha soa volta co que Fernando Lugo, quen sacou un 40% dos votos, convértese no primeiro mandatario non 'colorado' do seu país desde 1948.
En México o monopolio do poder tívoo un partido que proviña dunha revolución esquerdista (o PRI), mentres que en Paraguai este o detentou a forza que impuxo a máis lonxeva ditadura conservadora suramericana (os colorados de Stroessner). Tanto o PRI como os colorados antes de caer foron gradualmente virando cara ao centro; pero mentres que o primeiro foi deposto desde a dereita o segundo caeu pola esquerda.
Lugo, emporiso, non é un revolucionario, senón un ex bispo pacifista que se quere levar ben con EEUU e coa súa contorna. A súa coalición é moi heteroxénea pois inclúe desde marxistas ata democristiáns e centrodereitistas. Un dos seus compoñentes é o febreirismo revolucionario que reivindica a 'revolución socialista' militar de Febreiro de 1936 que depuxo ao dominio dun terzo de século dos liberais, e tamén a este último partido quen detenta a vicepresidencia e quen é parte da internacional liberal.
Lugo quixera ofrecer unha estabilidade como a que ten Lula ou a Concertación chilena (en cuxa forma de vasta alianza el inspírase), aínda que é posible que, debido á crise do seu país, as grandes desigualdades internas e a presión social por cambios maiores, Paraguai acabe sendo unha nova Bolivia polarizada entre forzas moi antagónicas.
|
