|
Mikel Arizaleta (*) Aos que fomos educados na ditadura vedóusenos no aula o coñecemento, a explicación, os textos e os comentarios do século XX, que era o século no que viviamos. Logo deime conta que na ditadura sobre todo reina o silencio, un gran silencio imposto do presente.
Quen máis capacitado para escribir sobre "Grandes polvos na historia" que o médico bilbaino e profesor de pediatría José Ignacio de Arana? Escribe coa autoridade que dá nacer a un paso da rúa Las Cortes. Ata en Lerín (Nafarroa) vin alugar aos mozos coche o fin de semana para botar un polvo na famosa rúa do Botxo.
Recórdanos o especialista Ignacio de Arana que os Borbóns son puteros de berce, empezando xa coa súa nai e avoa: Isabel II. Afonso XIII foi tan mullereiro como o seu pai, Afonso XII. Di el que os alfonsos "brujuleaban". Á morte de María das Mercés eran moitos os madrileños que á estrofa "onde vas, Afonso XII, onde vas, triste de ti?", respondían: "a Riofrío, onde a súa amante Elena Sanz". Non en balde Isabel, a reina nai, chamaba a Elena "a miña nora ante Deus". E eu pregúntome por que a 33 anos da morte do ditador, Franco, Ignacio Arana termina o relato dos "Grandes polvos da historia" en Afonso XIII se son tan puteros os Borbóns como afirma? Será porque para determinados comentarios o século XXI segue terminando no XX?
Nunha bela reflexión recordábanos Pascual Serrano en Rebelión con verbo claro que "o pleno da Sala do Penal da Audiencia Nacional decidiu o martes, 29 de abril de 2008, desestimar o recurso de apelación presentado polos dous caricaturistas da revista El Jueves condenados por inxurias á coroa por unha viñeta publicada o pasado mes de xullo na que saían os príncipes de Asturias. Os humoristas foron condenados o 13 de novembro do ano pasado polo Xulgado Central da Sala do Penal a 3.000 euros de multa. Desta forma confírmase a sentenza contra a cal non procede recurso. Anteriormente, o 20 de novembro do pasado ano, o xuíz central do penal da Audiencia Nacional, condenou tamén ao pago de 2.730 euros a dous mozos acusados de queimar unha foto do rei español e da súa muller durante unha visita do monarca a Llirona o 13 de setembro, para que aprendan "que non poden atacar ás institucións básicas do Estado". É oportuno aclarar que se as imaxes dos humoristas condenados non fosen as dos príncipes, senón outros cidadáns e as fotos queimadas non tivesen a esfinge de Juan Carlos I, pero en cambio si a doutra persoa calquera, non se iniciaría ningún proceso polo fiscal xeral do Estado, nin actuaría a Audiencia Nacional, nin estariamos ante esas sentenzas. Tamén o pasado luns ingresaba en prisión un mozo que descolgou a bandeira española do Concello da localidade de Terrassa. O mozo catalán está condenado por ultraxes a España tras arriar a insignia monárquica que se atopaba no balcón da casa consistorial, tras un proceso xudicial que se estendeu durante preto de catro anos. O Tribunal Supremo decidiu fai uns días inadmitir -sen pronunciarse- a trámite o recurso da defensa, ratificando así a condena imposta a dous anos e sete meses de cárcere".
É o silencio imposto, a omertà fáctica estatal. Contra un xuíz con cuño do PP, un tal Enrique López da Audiencia Nacional -o TOP de Franco, algo que o teñen a gala-, portavoz do poder xudicial por dedo aznaril, seis "vocais progresistas" do Consello Xeral do Poder Xudicial -algo así como ferro de madeira- reclamaron "a reprobación" e a destitución por lanzar a "extravagante" proposta sobre a instauración da cadea perpetua para os delincuentes sexuais e reincidentes, algo que din ser anticonstitucional. Pero anticonstitucionais son todos eles, que permitiron e seguen consentindo co seu silencio e o seu "laissez faire, laissez passer", deixar facer, que a tortura sexa legal no estado español, nas súas comisarías, interrogatorios e xulgados, onde se silencia ao torturado e agasállase ao torturador. Tamén este preclaro portavoz do poder xudicial negou repetidamente que no estado español se torture, e prometeu investigar para demostrar que non hai torturas. Non vai preguntar aos miles de torturados e torturadas como, cando, onde e quen lles torturaron. Como non se tortura só vai falar cos torturadores para indagar por que malignos designios os torturados inventan semellantes patrañas, e se máis ben non habería que abrir dilixencias e xulgarlles por mentireiros. Dese xeito os torturados son, coa súa axuda, criminalizados. É o mesmo silencio das aulas, que se nos impuxo coa ditadura de Franco. Igual se comportaron os inquisidores da Idade Media fai XV séculos e os xuíces da época de Videla e Pinochet, o mesmo talante sumiso e inhumano dos xuíces dos países onde se practica a tortura sistematicamente. Digámolo claramente: hai tortura porque os xuíces colaboran con ela, do mesmo xeito que hai tabús pola represión e o silencio de medo, que impón, e non pola xustiza que imparten. É, o que en Bilbao diriamos, a ética do polvo real ou o silencio imposto do presente.
Volvendo á reflexión sosegada de Pascual Serrano: "o grave de todo isto é a pasividade con que a cidadanía está vivindo esta escalada de ataque ás liberdades. Que alguén pague o soldo mínimo de cinco meses por queimar unha foto ou vaia ao cárcere por retirar un trapo sen que esta sociedade reaccione é unha proba de como puido chegar sen oposición o fascismo no século pasado".
(*) Artigo de Mikel Arizaleta publicado en Rebelión traducido por InfoRosal.com |
