|
Luns, 18 de Xullo do 2005 |
 A mensaxe de Bolivia
Moncho Fernández Leal
O dimisionario e breve candidato a presidente de Bolivia, Hormando Vaca
Díez, empezou a ser coñecido internacionalmente cando logrou no Senado,
que presidía, facer unha lei que outorgaba total impunidade ás tropas
de EE.UU., que cometeran delitos de xenocidio. Non prosperou porque
ficou bloqueada no Congreso.
Denominaba minoritarias a unhas mobilizacións que lograron cortar catro
de cada cinco camiños, cercar catro grandes cidades no país. Pensaba,
coma o seu antecesor Carlos Mesa, só na xente que lle interesa, a
poboación branca.
Da crise de Bolivia, por suposto aínda no comezo, sacan os pobos do sur
exemplos a seguir. Personifican nos oligarcas que gobernan o
rexeitamento absoluto a un modelo económico e social que só conta co
país coma reserva natural, coma terreo onde extraer materias primas.
Paisaxe sen paisanaxe. As cifras da macroeconomía, as que falan de
crecemento económico, non afectan á maioría da poboación, porque os
beneficios non se reinvisten en política social. Un tercio da poboación
pasa fame, outro tercio non ten o mínimo para vivir con dignidade.
No século XVI a aparición dun xacimento de prata, que beneficiou
unicamente ao imperio español, na localidade de Potosí, fixo que
historicamente se alcume con ese nome as riquezas que aparecen de xeito
desmedido.
O Potosí actual é o gas e os hidrocarburos, que administran Repsol,
British Petroleum, Total, Shell, Enron e Petrobras. Mulitinacionais que
manexan os fíos de poder en colaboración coa embaixada dos EE.UU.
Bolivia pode ser unha chave para saber se os pobos do sur, paralizados
pola débeda externa, son quen de vencer e garantir o seu futuro. A
América Latina e indíxena, mentres, vai camiñando. |
